Vorige week had ik stage in de zorgboerderij voor jongeren met emotionele of licht verstandelijke beperkingen.
Ik stond alleen op de groep. Mijn stage begeleidster was er niet.
Die dag heb ik doorstaan. Op eigen kracht.
Maar ik heb het ontzettend zwaar gevonden.
Ik besloot aan het eind van de dag mijn grenzen aan te geven en mijn stage begeleidster te bellen.
Ik wil het allemaal kunnen. Maar als ik eerlijk ben heb ik daar nog niet de kennis en vaardigheden voor in huis. En dat toegeven. Toegeven dat ik dit niet trek = mij kwetsbaar opstellen.
Ik wil niet zeuren. Ik wil het zo graag allemaal kunnen!!

Ik heb een verslag geschreven van die dag en die is gelezen door haar en de rest van het team.
Ik voelde mij in eerste instantie erg slecht daarover. Ik krijg de neiging alles te willen terugdraaien. Mij te verontschuldigen.
Maar…. nu weet ik dat dat betekent dat ik mij verontschuldig voor mijn tekort schieten.
Voor mijn standpunten. Mijn mening. Mijn ervaringen.
met andere woorden: ‘Sorry dat ik besta’

DAT MAG IK NIET TOESTAAN!!

Nee. Ik ben 22 jaar. En ik wil gaan staan voor mezelf.
Ik mag er zijn met mijn sterke kanten, maar xc3x83xc2xb3xc3x83xc2xb3k met mijn zwakkere kanten.
Ik mag leren.
Ik ben niet perfect.

Vandaag ga ik naar stage.
In mijn kracht, hoop ik tijdens gesprekken die zeker gaan komen, terug te kunnen vallen op dxc3x83xc2xa1t stukje basis in mijzelf.

Ik ga ervoor!!