Gisteren.
Vol kracht en goede moed had ik mijn log geplaatst!

Ik raakte in gedachten verwikkeld.
Angsten.
Bang om mezelf te laten zien.
Bang om opnieuw assertief te zijn.
De conftrontatie aan te gaan.

Ik vind het wonderlijk dat ik gegaan ben.
Er heeft geen gesprek plaatsgevonden over het hele gebeuren van vorige week. En mijn verslag. Maar er is mij wel verteld dat dit volgende week in de vergadering aan bod komt.

De dag was niet geweest zoals ik had gehoopt.
Maar….
Toch was ‘heengaan’ de beste stap die ik gisteren door de wanhoop heen gemaakt heb.